موسيقي پاپ در ايران به صورت فراگير هيچگاه جايگاه و اعتبار واقعي خود را نيافت. شايد به اين خاطر كه فرهنگ ايران در عمل با اين موسيقي هماهنگ نيست و از اين رو تضادهاي بنيادين وجود دارد. با اين حال در اين موسيقي نمي‌توان از كنار يك نام به راحتي گذشت: فريدون فروغي. فروغي در دهه 40 با خواندن ترانه‌هاي فرنگي وارد عرصه اين موسيقي شد، موسيقي‌اي به سبك بلوز. او در اين سبك و زبان داراي شش آلبوم جداگانه است كه هيچگاه قبل و بعد از مرگش در ايران انتشار نيافت و شايد خيلي‌ها حتي از نزديكانش، از آن با خبر نباشند.

بهترين آلبومي كه فروغي در آن سال‌ها آماده انتشار كرد و نتوانست آن را به بازار ارائه دهد، آلبوم <غاز> است. فروغي برخلا‌ف نوشته‌هاي بعد از مرگ آنقدر ترانه‌هاي مثبت و تاثيرگذار در موسيقي پاپ ساخته كه اگر آنها را به تعداد بگيريم از 500 ترانه هم فراتر مي‌رود. حتي ترانه‌هايي كه او براي نويد پيروزي انقلا‌ب ساخت، هيچگاه به‌جز در اوايل انقلا‌ب به گوش نرسيد. اين خود نشان از خاموشي و انزواي اين خواننده است. در دهه 60 موسيقي پاپ در ايران رونقي نداشت و فروغي هم به‌ناچار در گوشه‌اي فقط به درست كردن ترانه‌هاي جديد و ساختن آهنگ مشغول بود. مطبوعات هم در اين ميان، اهميت چنداني براي او و موسيقي پاپ قائل نبودند. مهمترين نوشته‌اي كه فروغي در آن سال‌ها چاپ كرد، در يكي از هفته‌نامه‌هاي قديمي دهه 60 منتشر شد. او در آن نوشته، روزگار واقعي خود و شايعاتي را كه در موردش انتشار يافته بود، مورد تجزيه و تحليل قرار داد. با اينكه فروغي در دهه 70 دلشكسته و نااميد بود و هيچ راهي براي رسيدن به آرزويش يعني خواندن دوباره نمي‌ديد، در يك حركت ناخواسته مجبور شد در جزيره كيش تن به اجراي كنسرت دهد.

ثمره آن كنسرت هم فقط اين بود كه بگويند فروغي هنوز زنده است و بس! او خود اين موضوع را بعد از پايان برنامه‌اش در كيش، فهميد و به روزگار خاكستريش پوزخند واقعي زد. ترانه‌هاي فروغي به اندازه تمام سرنوشت‌ها گوناگون است؛ چرا كه او يك رنج كشيده واقعي بود، هم براي غم‌هاي مردمي خواند و هم براي شادي‌هايشان. ‌

زندان من، كه زندگيم بود

ديوارهاي سخت و وسيع داشت

در من سرودي گمشده بود، براي نسلي خفته،

گر سرنوشت من، همه اين بود

نفرين به اين سرنوشت سياهم

منبع : اعتماد ملي