استاد بزرگوارمان جناب دكتر ابراهیم باستانی پاریزی می‌فرمودند كه: «روزی مامون عباسی گفته بود كه وقتی اسحق موصلی‌ ساز می‌زند گویا مرزهای امپراتوری اسلامی گسترده‌تر می‌شود و...»

و این نكته مربوط و محدود به زمانه و روزگار عباسیان نیست. امروز هم هر كجا موسیقی ایرانی و آواز و كلام و شعر فارسی شنیده و خوانده شود مرزهای ایران‌زمین تا همانجا گسترش یافته است و مثال عینی و شاهد این مدعا سرزمین تاجیكستان و برادران و خواهران تاجیكی هستند كه با وجود انفصال جغرافیایی و عدم اشتراك مرزی بین ما و آنان، اما همواره بخشی پیوسته و عضوی جداناشدنی از پیكره ایران بزرگ محسوب می‌شوند.
درآمد: در نگاهی عمیق و نگرش دقیق‌تر به شاخه‌ها و رشته‌های مختلف هنری، هنر نمایش و به‌ویژه سینما از مقوله جلوه و نما، بیشترین سهم را داراست و نقطه مقابل آن، هنر خوشنویسی است؛ رشته‌ای كه به‌دلیل سلوك و ویژگی‌های معرفتی و قابلیت‌های محتوایی و معنوی‌اش، كمترین وجه جلوه‌گری و نمایش را در بین پردازندگان و ورزندگان همه هنرها دارد و هنرمند خوشنویس بیشترین بازخورد و انعكاس تشویقی را از ذات و جوهره و اثر خود دریافت می‌دارد بر عكس مثلا سینما یا برخی رشته‌های موسیقی (مثل تفكر كافه كاباره‌ای در موسیقی) كه اجرا و نمایش و هورا و تشویق، تنها عامل اشتیاق به ادامه و ارائه كارهای بعدی و احتمالا بهتر برای عاملان و فاعلان این حرفه است.
اساسا شروع هنرآموزی هنرجویان رشته‌های هنری، اغلب با محوریت شهرت و خارخار و وسوسه شدید مطرح شدن همراه است تا اینكه بعضا در مسیر آموزش و طی مراتب و مدارج، شاید به‌دلایلی چند (از جمله جوهره برخی رشته‌ها (مثل خوشنویسی) و شناخت و شعور و آگاهی یا آموزه‌های عملی اساتید و...) مجذوب و مسحور معرفت و معنویت هنر واقع گردند و...!
در هنر موسیقی نیز ساز كمانچه و هنر كمانچه‌نوازی از سیره و سلوك ویژه‌ای برخوردار است و شباهت جوهری و اشتراك هنری ویژه‌ای با خوشنویسی دارد، در شكل و ظاهر نیز چون ساز كششی (ارشه‌ای- پوستی) محسوب می‌شود. گویا فردی خوشنویس با جوهر صدا بر كاغذی پوستی (صفحه‌ای از پوست) می‌نویسد و صدای صریر قلم اوست نه‌ساز:
(نامه‌ای دارم بهار ان‌شاء كه طبع بلبلش/ چون صریر خامه، پیش از حظ غزلخوانی.كند بیدل) و صد البته ساز نی و نوازندگی‌اش به دلیل تماس مستقیم و پیوستگی‌هایش با دندان و لب و انگشت و نیز دمیدن نفس نوازنده، جایگاهی ویژه به لحاظ معنوی و مینوی دارد كه موضوع سخن ما نیست و بیشترین اشتراك را با هنر خوشنویسی داراست (خوش میرود قلم بر كاغذ سپید گویا منم كه سفر با زبان كنم)
اوج: روز جمعه ۲۸/۴/۱۳۸۷، نشست پژوهشی كمانچه و كمانچه‌نوازی در خبرگزاری مهر و با همت جناب حمیدرضا عاطفی برگزار شد؛ مجلسی كه در بخش پایانی‌اش (پرسش و پاسخ) اگرچه استاد علی‌اكبر شكارچی (قریب به مضمون) چنین بیان كرد: «من از این پژوهش نكته‌ای دستگیرم نشد...» اما هیچگونه تلخی و گزشی در كلامش نبود و دوستان برگزاركننده و شركت‌كنندگان آزرده نشدند چراكه اولا بیانی صادقانه بود و از دل او برآمد و به تعبیر ادبای پارسی‌زبان پاكستانی (سخنی كز دل خیزد لاجرم بر دل ریزد) و ثانیا نشست و مجلسی كه برای اساتیدی چون علی‌اكبر شكارچی و... دستاوردی داشته باشد كه رویایی و بسیار ایده‌آل خواهد بود.
اساسا قرار است از اینگونه مجالس و اساتید شركت‌كننده در آن، نوجویان و هنرطالبان و شركت‌كنندگان بهره‌ها برده و از تجربیات ایشان استفاده كنند كه همینگونه هم شد و به ویژه در بخش آخر كه پرسش‌های مطرح شده را اساتید گنجه‌ای و شكارچی با ادبیات ویژه خود (گنجه‌ای سرشار از طنز و حكایت و...) و (شكارچی لبریز از تجربیات و خاطره و...) با وجود خستگی و كم‌حوصلگی حضار، با سعه صدر و گشادگی رخسار پاسخ دادند و سخنان استادان سازنده ساز جناب بیاض (پرویز) امیر عطایی و استاد فرمان مرادی در بخش‌های قبلی مراسم و نیز ایرادات و بیانات استادان مصطفی كمال پورتراب و مهدی آذرسینا از دیگر موارد قابل ذكر بود گرچه با مدیریت و درایت فزون‌تر، جلسه‌ای كه با حضور بزرگان فوق‌الذكر و اساتیدی چون محمد مقدسی- نصرالله شیرین‌آبادی، درویش رضا منظمی، هادی منتظری و... تشكیل شده بود و جوانانی چون سجاد پورقناد و آقای صارمی نیز به اظهارنظر پرداختند و آقایان علیرضا قربانی و علی بكان و جواد بطحایی و پیمان سلطانی، سینا سرلك، شهرام منظمی، مهرداد جوادیان، بهزاد میرلو و بانوان فرهیخته و خوانندگان زحمت كشیده و تربیت یافته‌ای چون گیتی خسروی، فریبا داوودی، سهیلا گرامی‌پور و... از مدعوین و مجلسیان بودند همانگونه كه ذكر شد با اجرایی شایسته و درایت و گردانندگی سزاوار، می‌توانست به شكلی بسیار موثرتر و مفیدتر انجام پذیرد.
ضمن اینكه سخن فوق به مفهوم نفی و انكار تلاش‌ها و حسن نیت دوستان خبرگزاری مهر نیست بلكه تایید این مطلب است كه بضاعت عزیزان همین و پتانسیل پژوهش‌ها بسیار فراتر از اینها است و... بماناد!
فرود: حجم كارهای انجام نشده و بی‌تفاوتی و گرفتاری‌های ریز و درشت سازمان‌ها و نهادهای مسوول مثل دفتر موسیقی ارشاد، خانه موسیقی و... باعث گشتند كه اگر مراكزی چون خبرگزاری مهر یا دیگر دغدغه‌مندان هنر موسیقی به چنین اقداماتی دست یازند به دلیل كثرت كارهای روی زمین‌ مانده و بعضا عدم توان و دانش فنی و تخصصی‌شان، حداقل فاید‌ت‌ها و كمترین‌ بهره‌ها به‌دست می‌آید كه امیدواریم (كماكان) این‌گونه نشست‌های ضروری در خانه موسیقی برگزار گردد.
از نكات قابل ذكر كه باعث انبساط خاطر و فرح‌ دل‌های علاقه‌مندان حاضر در نشست گردید كمانچه‌نوازی با ساز موسوم به «كمانچه استاد بهاری» توسط استادان مقدسی- گنجه‌ای- منتظری و جناب شروین مهاجر و نیز خانم خاركن بود و در پی آن اجرای موسیقی و ساز و آواز كه علیرضا قربانی با كمانچه‌نوازی ‌هادی منتظری اجرا نمودند ضمن اینكه تعریف و تمجید فراوان برخی اساتید از دو نوازنده جوان و نادیدن نوازندگان دیگر یا كم‌اشتهار، از مواردی بود كه در نشست‌های بعدی شایسته است. با جامع‌نگری و وسعت دید بزرگان مجلس جبران گردد (ان‌شاءالله).
سخنان جناب صارمی و جناب پورقناد هم بعضا با اعتراضات اساتید همراه می‌شد كه آقای صارمی در مقابل هوشمندانه بیان می‌كرد «من فقط طرح سوال می‌كنم» در حالی‌كه نظریه‌پردازی نیز داشت ولی جناب پورقناد در پاسخ اعتراضات، مبحث جدیدی می‌گشود كه در نهایت و با اتمام وقت، سخنانش به مجموعه‌ای پراكنده و متفرق تبدیل شد ضمن اینكه او برای مثال از ضعیف‌ترین فرد كمانچه در بین كمانچه‌نوازان مطرح، شاهد آورده بود!

منبع : روزنامه کارگزاران