آلبوم پاسیفیک اوشن بلو Pacific Ocean Blue از دنیس ویلسون اخیرا بعد از 20 سال دوباره به بازار ارائه شد

دنیس ویلسون 39 ساله کوچکترین برادر از برادران ویلسون در گروه بیچ بویز و درامر گروه، بیست و پنج سال پیش در حادثه ای قرق شد. دنیس که تنها موج سوار گروه بود با چهری ای جوان و با نشاط چهره دهه شصت میلادی کالیفرنیا به حساب می آمد. ماشین، مواد مخدر و عشق به جنس مونث زندگی پر تلاطمی را برای او به ارمغان آورده بود. اگر برادر او برایان محور موسیقی بیچ بویز به شمارمی رفت، هنگام اجرای زنده کنسرت ها، نیروی متحرک گروه ،دنیس درامر دیوانه و پر هیجان گروه بود.

همینطور که در نشریه موسیقی NME سال 1967 آمده : "مهم نبود که در کدام گوشه ای از دنیا و در کدام استادیوم آنها کنسرت اجرا می کنند، نگاه دختران همیشه به سوی دنیس است. آنها سواحل شنی مالیبو را مجسم می کنند پر از دنیس ها، جوان با قد بلند و هیکل های ورزیده سوار بر تخته ها موج سواری خود روی موج های سفید، سایه های شان روی غروب طلایی آفتاب."

در حقیقت بی انصافی است که دنیس را فقط چهره ای جذاب و پرهیجان قلمداد کرد. او آهنگساز و خواننده قابلی هم بود ولی صدای او با هارمونی های برادرانش نمی آمیخت. از این رو بیشتر در آهنگسازی برادرانش را یاری می کرد. ترانه های موفقی مانند Cuddle Up و Forever ساخته او بودند. Al Jardine نوازنده گیتار باس گروه "بیچ بویز" می گوید:" راستش ما قدر دنیس را نمی دانستیم". درجایی دیگر Daryl Dragon که با دنیس در اوایل دهه 70 کار کرده بود میگوید:"دنیس کشمکش و تنش را در گروه تشدید می کرد. انرزی که او داشت پرآشوب بود. درست مانند زمانی که شما کوه آتشفشانی را نگاه می کنید. می دانید که خطرناک است ولی در عین حال در طغیان آن زیبایی می بینید."

در سال 1975 میلادی با به بازار آمدن آلبوم 15 Big Ones ، حرکت گروه بیچ بویز به سوی نو آوری، همانطور که آلبوم "پت ساندز" Pet Sounds گواه آن است، تقریبا به حالت سکون درآمد و از آن به بعد گروه مشغول اجرای آهنگ های قدیمی خود در کنسرت هایش شد. آنها جهت را گم کرده بودند و دیگر معاصر به حساب نمی آمدند. دلایل آن را باید در جایی دیگر جست ولی اینجا فقط به همین اکتفا می کنیم که در این زمان رقابت برای کنترل محور هنری گروه، بین اعضا اوج گرفته بود.

بی ثباتی گروه و عقب گرد موسیقی آن باعث آن شد که دنیس آهنگ هایی را که با دوست قدیمی خود Gregg Jakobson ساخته بود به کمپانی Caribou Records برده و چندی بعد اولین آلبوم تکی خود "پسیفیک اوشن بلو" را به بازار ارائه کند. فروش "پاسیفیک اوشن بلو" و آلبوم Love You بیچ بویز که همزمان به بازار آمده بود دو به یک بود.

اینجا برای اولین بار دنیس از زیر سایه برادر خود برایان بیرون آمد. در واقع دنیس هیچ وقت خود را برابر با نیروی خلاق برایان نمی دانست و همیشه پشت سر او بود. زمانی که برایان در حال آزمایش برای ساختن آلبوم Smile در سال 1966 میلادی بود اعضای گروه از او خواستند که با فرمول قبلی گروه که تا با حال موفق بود و از آنها بزرگترین گروه آمریکا را ساخته بود بازی نکند، این دنیس بود که به پشتیبانی او شتافت و گفت: " به نظر من این آلبوم آنقدر خوب است که باید Pet Sounds را دور بیاندازید." و اضافه می کند:"برایان بیچ بویز است. او این گروه است. ما فقط پیامش را می رسانیم. او تمامیت این گروه است و بس. ما هیچ نیستیم. او همه چیز است."

برای تهیه این آلبوم Jim Guercio رئیس کمپانی Caribou Records که در دهه 70 مدیر گروه "بیچ بویز" بود دست دنیس را برای تهیه و خلاقیت باز گذاشت. دنیس با این آزادی دنبال راه گم شده آلبوم Smile رفت. یعنی آزمایش و صداقت برای برداشتن هر ریسکی.

John Hanlon مسئول ضبط و آمیختن موسیقی آلبوم می گوید:" من فکر می کنم که دنیس از نظر هنری خیلی پیش رو بود. از آزمایش کردن نمی ترسید و نگران این نبود خود را در فضایی نو رها کند. از آن نمی ترسید که متفاوت باشد."

Gregg Jakobson می گوید: "جای هیچ تظاهری در این آلبوم نیست. بیچ بویز باید آثار جدیدشان را در تصویری که پیش تر برای موسیقی شان ترسیم کرده بودند می گنجاندند. دنیس سعی نمی کرد خود را در سبکی جای بدهد. او سعی می کرد که احساستش را در ساخته هایش بطور مستقیم نشان دهد."

برای ضبط ترانه River Song تمام اعضای گروه کر را به استودیو آوردند. صدای مردم به را به End of the Show اضافه کردند، سرعت صدای گروه نوازندگان ویولون را نصف کردند وبعد اضافه کردند به صدای هارمونیکا، کلاوینت و سازهای برنجی تا لایه های بیشتر فضاهای آهنگ ها را پیچیده تر کند.

در نتیجه به زبان Jon Stebbins زندگی نامه نویس گروه "بیچ بویز": "این یک آلبوم بدون حد و زمان است. در بعضی جاها مثل یک آلبومی است از دهه شصت ، در جایی دیگر مانند آلبومی از دهه هفتاد. در آن موسیقی گاسپل می شنوید. اشاره هایی شده به موسیقی جاز، فانک و البته کلاسیک. اما بیشتر از هر چیزی در آن روح و جان دنیس ویلسون می دمد، آشفته، پاک، معصوم و همیشه صدیق."

در طی سی سال اخیر اعتبار پاسیفیک اوشن بلو هر روز بیشتر شده است و تاثیر آن هنوز بر جاست. گروه های موفقی مانند The Verve ، Charlatans،Primal Scream از آن به عنوان آلبومی الهام بخش یاد می کنند. عمر طولانی آن گواهیست بر ذوق هنری و خلاقیت و نفس سازش ناپذیر دنیس ویلسون.

منبع : بي بي سي