بیشتر از آن به زحمت می توان قطار کرد. حاتم عسگری فراهانی، محمدرضا شجریان، کریم صالح عظیمی، علی اصغر شاه زیدی و نصرالله ناصح‌پور. در این میان گر چه وجه خوانندگی شجریان بر معلمی اش چربیده ولی همگان معترف اند که او چه به عنوان معلم و چه به عنوان خواننده، تأثیر شگرفی بر آواز معاصر نهاده است. اما نقش آفرینی افرادی همچون ناصح پور حکایت دیگری دارد. او و معدود همکاران پرکارش، در یک آرامش مثال زدنی، تا کنون آمد و شد هزاران هنرآموز آواز به کلاس درس شان را به نظاره نشسته اند.

 آواز نصرالله ناصح‌پور با همراهی گروه شیدا را بشنوید

در خصوص زندگی نامه هنری نصرالله ناصح‌پور، فرزند هنرمندش پیمان مختصری از آن را در وبلاگش قرار داده است و نیازی به تکرارش نمی بینم. در عوض می خواهم از دریچه دیگری به او بپردازم. باور دارم مهم ترین ویژگی شخصیتی و هنری نصرالله ناصح پور، ترجمان تقریباً دقیقی از شعر معروف سعدی است: مشک آن است که خود ببوید و این چیزی نیست که در این دور و زمانه به مشام اهل هنر نرسد. مروری کوتاه بر سیاهه شاگردان شناخته شده اش بدین منظور کفایت است.

محمدرضا لطفی (ردیف های آوازی و جواب آواز)

جمشید عندلیبی (ردیف های آوازی و جواب آواز)

ودود موذن (خوانندگی)
صدیق تعریف (خوانندگی)

بهرام باجلان (خوانندگی)

پری ملکی (خوانندگی)
نجمه تجدد (خوانندگی)
محمد ملا آقایی (خوانندگی)
سعیده سعیدی (خوانندگی)
محمود مخدوم (خوانندگی)
عذرا زالی (خوانندگی)
حسن ادیب (خوانندگی)
داوود فیاضی (خوانندگی)
پانته آ الوندی پور (خوانندگی)
آرین رحمانیان (خوانندگی)

و محسن نامجو (خوانندگی)

نگاه وی به مقوله هنر و مشخصاً موسیقی که در فرهنگ ایرانی گاه سرآمد و گاه پسامد بوده است، تفاوتی محسوس با برخی همکاران موسیقایی اش دارد. می گوید: "من موسیقی را برای خود یك تعهد و مسؤولیت می‌دانم نه یك مشغولیت، وقتی كاری را از زاویه تعهد می‌پذیریم، در این قضیه رنجیدن، خسته شدن و احیاناً وسط راه بریدن، جایگاهی ندارند و این نوع برخورد ها معمولاً خاص آدم‌های ضعیف‌النفس است. من در شرایط بدی چه قبل از انقلاب و چه بعداز انقلاب، همیشه كلاس آواز خود را داشتم و خسته نشدم." با این نگاه معلوم می شود او به آرامش خاصی یافته است. نگران آینده نیست. این که چه می شود یا چه اتفاق مهمی می افتد. به این که آیا فعالیت هایش به نتیجه مطلوب منجر خواهد شد یا نامطلوب. برای ناصح پور انجام وظیفه مهتر از نتیجه گیری است. پس با پشتکار فراوان و خستگی ناپذیر، شش دانگ حواسش را به تربیت شاگرد و انتقال شفاهی یک فرهنگ غنی معطوف می کند.

  "همه شب من اختر شمارم" با صدای نصرالله ناصح‌پور و همراهی گروه شیدا را بشنوید

نمونه اجراهایش با گروه شیدا در سال های نخستین تأسیس این کانون پر جوش و تپش، نشان می دهد او می توانست در حوزه خوانندگی هم شهرت به سزایی کسب کند ولی این راه را به سود آموزش به کنار می گذارد. "من با توجه به شرایطی که جامعه داشته است، ترجیح دادم تا انرژی ام را صرف تدریس بکنم تا اجرای شخصی. چون در اجرای شخصی همیشه یک نوع خود کامگی وجود دارد. یعنی من استفاده های خود را می برم. من هر چقدر کم شنونده باشم می توانم تالار وحدت را پر بکنم. چند اجرای تالار وحدت به اندازه پنج سال تدریسم درآمد دارد. بنابراین من در خانه ام و یا در دانشگاه تن به کاری می دهم که درآمدش اصلاً قابل مقایسه با کنسرت نیست. بعضی وقت ها شریک غم و غصه های شاگردانم نیز می شوم که اصلاً ربطی به آموزش من ندارد. پس اینجا هدف بهره وری مادی نیست. هدف رشد و اعتلای فرهنگ موسیقی است."

 تصنیف «چه شورها» با صدای نصرالله ناصح‌پور و همراهی گروه شیدا را بشنوید

از راست به چپ: فرخ مظهری، مجید درخشانی، حسین علیزاده، نصرالله ناصح پور، جمال سماواتی و جمشیدعندلیبی در کانون شیدا

 تصنیف "ز من نگارم" با صدای نصرالله ناصح پور و همراهی لطفی و فرهنگفر را بشنوید

 تصنیف "شنیدم شاهی" با صدای نصرالله ناصح پور و همراهی گروه شیدا را بشنوید

در سال های نخستین انقلاب، حضور تعدادی از هنرمندان مناطق کرد، لر و آذری نشین در کانون چاووش، خود به خود باعث پیدایش آثاری انقلابی با کلام محلی شد. آثار کردی زبان محمدرضا لطفی در کنار خانواده کامکارها و "خلق لر" علی اکبر شکارچی با همراهی حسین علیزاده، نمونه ای از این دست کارهاست. بدیهی است که آذری تبار بودن نصرالله ناصح پور در چنین مجموعه ای به شکل گیری سرود آذربایجان منتهی بشود و حسین علیزاده آذری تبار هم در این خصوص نقش مهمی بر عهده بگیرد. کمی دقت در خوانش آوازی ناصح پور در این کار نیمه محلی و نیمه شهری نشان می دهد وی حس خوبی در انتقال سنت آوازی آذربایجان دارد. شاگردی ودود موذن زاده از محضر ایشان هم گویای این توانمندی است.

سرود "آذربایجان" با صدای نصرالله ناصح پور و آهنگسازی حسین علیزاده را بشنوید

یکی از ویژگی های خدادادی نصرالله ناصح پور، چهره فتوژنیک اوست. این را عکاس همراهم می گفت. روزی که برای گفت و گو به منزلش واقع در قیطریه رفته بودیم، هر عکسی می گرفت، خوب در می آمد. معمولاً عکس خوب از بین ده ها نمونه چندتایی پیدا می شود ولی در خصوص ناصح پور چنین نیست. حتی نخستین عکس هر عکاسی می تواند قابل قبول باشد. عکاسان و ژورنالیست ها بر این ویژگی خدادادی، توجه ویژه ای دارند.

  نصرالله ناصح پور محصول یک زوج هنری است. پدرش آقا شکور نوازنده گارمون و مادرش حوریه خانم نوازنده دایره بوده اند. اگر همسرش نیز اهل موسیقی بود، بی گمان می توانستم در زمره زوج‌های خوشبخت موسیقی ایران از این خانواده یادی بکنم. سه فرزند او نیز هر یک در شاخه ای از موسیقی ایرانی فعالیت دارند. پویان سنتور  می نوازند و ضمن آن زبان آلمانی هم می خواند. پیمان نوازنده تمبک و دایره است و علاوه بر آن فوق لیسانس ریاضی دانشگاه تهران دارد و هم اینک دانشجوی دکتراست. پرهام نوازنده تار و کمانچه و همزمان مشغول خواندن زیان آلمانی است. هر سه فرزند ناصح پور در آلمان اقامت دارند.

نويسنده : هوشنگ سامانی