در صورتی که هنرمندی مانند محمدرضا شجریان می توانست با این جایگاه والای هنری با شکستن و زیر پا نهادن این تعرفه های مسخره، غیر منطقی و من درآوردی به عنوان الگویی ساختار شکن و نوگرا و تحول گرا برای جوانان، این بت کاذب و دروغین را برای همیشه شکسته و بهایی دوچندان برای نوازندگان و هنرمندان جوان قائل شود.

ولی افسوس که حرص و طمع بیش از حد اجازۀ چنین تصمیم متفاوتی را به ایشان نداده و با کمال تاسف امروز شاهد غده های سرطانی جوانی هستیم که زاییدۀ همین فرهنگ غلط اجتماعی و هنری بوده و هر یک به نوعی از این دیدگاه و نگاه سطحی اجتماعی نهایت سوء استفاده را به نفع خود می کنند و معلوم نیست در آیندۀ دور یا نزدیک شاهد چه روالی در موسیقی ایرانی خواهیم بود.

متاسفانه در این آشفته بازار هنری که همۀ جایگاه ها جای خود را به دیگری داده است، رادیو و تلویزیون هم به نحوی دیگر بر آتش این فرهنگ غلط دامن میزد.

این دو رسانۀ ملی تبدیل به مرکز پخش سطحی ترین و مبتذل ترین موسیقی های موجود شده است و از طرفی دست اندر کاران آن مدعی هستند که باید فرهنگ ملی حفظ شود و ... !

تلویزیون ایران شاید به عنوان تنها تلویزیونی در جهان است که نمایش ساز و آلات موسیقی در آن ممنوع است. رسانه ای که در آن نمایش منقل و وافور و طریقۀ مصرف انواع مواد مخدر آزاد است ولی نمایش ساز خیر! از مصوبات جالب تلویزیون ایران این است که نمایش خواننده و حرکات آن منعی ندارد. اگر حرکات و نحوۀ نواختن نوازندگان تحریک آمیز است و بد آموزی دارد، حرکات لوس و زنندۀ خواننده ها هم می تواند در نوع خود تحریک آمیز و مخرب باشد.

ولی باز هم جماعت خواننده به خود اجازه می دهند در این رسانه شرکت کنند و با حالتی مسخره و تصنعی روی موسیقی از پیش ضبط شده در میان گل و بلبل و چمن و یونجه زار لب می زنند، غافل از اینکه این عملکرد آنها می تواند توهینی به قشر نوازنده باشد و توهینی به هنرمندانی است که این نغمه ها را آفریده اند ولی حق نمایش و دیده شدن را ندارند.

ای کاش لااقل در این یک مورد خوانندگان ما با قشر نوازنده و آهنگسازان همدل و همزبان بودند و برای حمایت از جامعۀ موسیقی هم که شده با این وضعیت در این رسانه حاضر نمی شدند.

به نوعی می توان گفت این کار جماعت خواننده سوء استفاده از قانون بی سامان تلویزیون ایران جهت مطرح کردن خود است. هنوز برایم جای سوال است که چگونه یک خوانندۀ مدعی اجرای موسیقی هنری می تواند به خود اجازه دهد بدون عوامل همراه و به تنهایی اینگونه روی صفحۀ تلویزیون ظاهر شود و به اجرای لب خوانی و حرکات تصنعی بپردازد؟

در هر صورت به امید روزی هستیم که شاهد جایگاه واقعی هریک از هنرمندان و دست اندرکاران هنر باشیم. چرا که شأن هنر بسیار بالا تر از این تبعیضات حقوقی و ... است و امید آنکه در نسل آینده شاهد خوانندگانی باشیم که در اوج توانایی های فنی به دور از این حواشی کثیف، در کنار همکاران نوازندۀ خود با حقوقی برابر و یکسان به فعالیت هنری بپردازند و الگویی برای نسل های بعد از خود باشند.
به امید آنروز...

منبع : گفتگوی هارمونیک