زمانی می توانیم برای موسیقی تعریف عرفانی قائل باشیم که عارفان و فرهیختگان راه معرفت از طریق هنر موسیقی حس خوب و نزدیکی به خدا را در مخاطب زنده کنند.
محسن نفر نوازنده تار ضمن بیان این مطلب گفت : موسیقی به عنوان واژه ای مستقل پسوندهایی دارد به نام موسیقی سنتی، موسیقی ملی، موسیقی کلاسیک، موسیقی پاپ که هر یک از این پسوندها رنگ مخصوص به خودش را دارد به این معنی که زمانی از موسیقی سنتی نام می بریم یعنی مجموعه صداهایی که رنگ مخصوص به موسیقی سنتی را دارد که حکایت از تاریخ، جفرافیا و روحیه ملتی با فرهنگ خاص آن نوع موسیقی را دارد و بدین ترتیب سایر گونه های موسیقی هم به همین منوال است.
این نوازنده تار افزود : بنابراین زمانی که می گوییم موسیقی عرفانی یعنی آن نوع موسیقی که رنگ و بو و آهنگ خاص عرفان را دارد، یک نوع موسیقی که خاص مجالس و محافل خانقاه و یا ذکرگویی دراویش است که حال و هوای عرفانی و رمز و رازگونه مخصوص به خود را دارد که می توان از آن به عنوان موسیقی عرفانی نام برد اما لزوما عرفانی نیست . بنابراین به موضوع و تعریف خاصی از موسیقی عرفانی قائل نیستم مگر اینکه عارفان درجه یک با حس و حال و اعتقاد خود موسیقی کار کرده باشند در آن صورت می توان گفت که موسیقی عرفانی وجود دارد.
وی در پایان متذکر شد : با تمام این تفاسیر به نظرمن عنوان موسیقی عرفانی غلط رایجی است که دربین مخاطب جا باز کرده ولی در شکل کلی اگر موسیقی بتواند در شنونده حس و حال خوب و شریفی را ایجاد کند به گونه ای که در فرد احساس نزدیکی به خدا ایجاد شود موسیقی دیگرگونه و به نوعی خداگونه است
.
منبع : مهر
